ارسال اين مطلب به دوستان
آتشکده آذرگشنسب | تاریخچه
آتشکده های ساسانی شکل شرعی معابد، مثل معابد یونانی یا رومی را ندارند. آنها در مفهوم ایران باستان (آیدنه) یعنی پرستشگاه هستند و می توانند به شکلهای کاملاً متفاوت از چهار طاقی های ساده تا آتشکده هایی با فضاهای زیاد بنا شده باشند.جایگاه مقدس روی تخت، یعنی آذر گشنسب، نماد وحدت سرزمین ایران بوده و از آتشکده های بزرگ است.این آتشکده دارای اتاق های زیادی است. در مرکز بنای آتشکده معمولا یک اتاق مربع به شکل یک چار طاقی با محراب آ تش ساخته شده است.
چهار طاقی آتشکده آذرگشنسب
دومین اتاق ( یز شن ـ گاه ( است که در آن اتش را وقتی برای نیایش در معرض دید نیست شعله ور حفظ می کردند. حیاطها، باغها، انبارها، سکونتگاههای موبدان و اتاقهای خزانه ی جایگاه مقدس فضاهای دیگر آتشکده هستند.از جلو ایوان جنوبی به چهار طاقی یعنی مرکز جایگاه مقدس از آجر ساخته شده است. بخش مرکزی از یک اتاق مربع شکل با اضلاع ۸ متر که زمانی داری سقفی گنبدی بوده است تشکیل می شود. در هر ضلع اتاق یک طاق عریض قرار دارد که بنا به همین دلیل نیز چها طاقی خوانده می شود. دور این اتاق مرکزی یک دالان امتداد پیدا می کند که زمانی به وسیله نرده های باریکی از اتاق مرکزی مجزا بوده است. در این اتاق مراسم نیایش بجا می آمده است. یک گود چهار گوش در کفی از ۸ ردیف آجر ایجاد شده که در آن آتشدان قرار می گرفته وچهار سکو با حفره هایی برای قرار دادن نوشابه ای که در مراسم نیایش نوشیده می شده قرار داشته است.
فرستاده شده در تاريخچه | بدون نظر