ارسال اين مطلب به دوستان
تاریخچه سوتین – کرست | تاریخچه
استفاده از کرست یا “سوتین” امروزه چنان عادی است که شاید هیچ وقت از خود نپرسیده باشید چه زمانی اولین کرست به وجود آمد؟ یا در طی زمان چه تغییراتی کرده است. تاریخچه پیدایش و تحول کرست، داستانی جالب است. شاید باور نکنید اما دو هزار و پانصد سال پیش از میلاد مسیح زنان جنگجوی مینوا، ساکن جزیره کرت در یونان، جامه کرستمانندی بر تن میکردند که پستانها را بالا میبرد و آنها را در معرض دید قرار میداد.اولین سینهبند، پانصد سال بعد به وجود آمد. این جامه، در جلو و تا کمر باز بود و سینهها را نمیپوشاند. نوارهای باریک چرمی دور کمر بسته میشد تا پستانها را گرد نشان دهد.
از ۴۵۰ پیش از میلاد مسیح تا ۲۸۵ پس از میلاد مسیح، یونانیان سینهبندی میپوشیدند که بالای پستانهایشان گره میخورد، اما آنها را نمیپوشاند. از آن جایی که در آن زمان پوشیدن سینهبند ممنوع بود، زنان از نوارهای پارچهای باریکی استفاده میکردند که دور پستانها پیچیده میشد تا هنگام راه رفتن، تکان نخورند. زنان رومی همین سینهبند را از یونانیان گرفتند اما اسم آن را تغییر دادند. آنان دو نوع کرست داشتند، یک نوع که برای جلوگیری از رشد پستانها بود و توسط دختران جوان استفاده میشد و نوعی دیگری که برای پوشاندن پستانهای بزرگ به کار میرفت.
در قرن سیزدهم زنان لباسزیرهای کوتاهی میپوشیدند که پستانها را صاف میکرد. کمر دامنها هم تا بالای خط کمر بالا رفته بود تا معده برآمده به نظر آید و پستانها، نگاهها را به خود جلب نکنند. در قرن سیزدهم برای اولین بار در ویترین کرستفروشیها نوشته میشد: “بزرگترها را میپوشاند، کوچکها را نگاه میدارد و شلها را سفت میکند.”
در قرن چهاردهم، زیرپیراهنهایی پوشیده میشد که سینهها باز هم صافتر به نظر آیند. علاوه بر آن، دامنها، پهن شده و یقهها، بلند و چیندار شده بودند. در این قرن برای بالا نگاه داشتن سینهها از کمربند استفاده میشد اما همه این کار را نمیکردند، چون استفاده از آن در برخی از نواحی فرانسه ممنوع بود. در زمان چارلز هفتم بالاتنه با یک شال سه گوش و تورهای آهارزده پوشانده میشد. در آن زمان، کرستها خیلی تنگ بودند و برای سلامت زنان ضرر داشتند.
در دهه ۱۵۵۰ میلادی زنان با انوع کرستهای ساخته شده از استخوان نهنگ و میلههای فولادی شکنجه میشدند. مروج این کرستها، کاترین دو مدیسی، زن هانری دوم، پادشاه فرانسه بود که داشتن “کمر پهن” را در دربار ممنوع کرد. این کرستها سفت بودند و برای بستن آنها باید تلاش زیادی میشد. کرستهای فولادی به زن هانری دوم شاه فرانسه نسبت داده میشود، کاترین دو مدیسی که “کمرهای پهن” را در میان ندیمههای دربار ممنوع کرده بود. کرستها سفت بودند و بستن آنها به تلاش زیادی نیاز داشت و گاهی دور کمر را به کمتر از ۲۵ سانتیمتر میرساند. این نوع کرست تا ۳۵۰ سال بعد به حیات خود ادامه داد.
در قرن پانزدهم، پستانها دوباره به مرکز توجه تبدیل شدند. زیرجامهها، قسمت زیرین و نوک پستانها را میپوشاندند، اما بالای پستان برهنه و برآمده بود. در دوره رنسانس زنان قفسه سینه خود را با پارچه و دستمالهای ابریشمی پر میکردند و آنها را به هم گره میزدند تا یک خط سینه زیبا درست کنند. اما، از آن جایی که دستمالها به جایی بند نبودند، گاهی منظره خندهداری درست میکردند.
در دهه ۱۸۲۰ ابزار “کرستپوشی” اختراع شد که زنان را قادر میساخت با کمک یک قرقره و بدون نیاز به خدمتکاران خود را در کرستهایشان بچپانند. کرستها در آن زمان از استخوان نهنگ، آهن یا کرباس آهاردار ساخته میشدند.
از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۰ کرست از مد افتاد. اما در دهه۱۸۶۰ کرست ، انتقام جویانه بازگشت. کرستهای آن زمان چنان سفت بودند که کمر را باریک میکرد و قفسه سینه و ارگانهای درونی بدن را از شکل میانداخت. به دنبال آن بحث درباره خطر کرست برای سلامتی آغاز شد.
در سال ۱۸۸۹، کرست دیگری اختراع شد به نام “آسایش“. تفاوت مهم این لباس شبیه “بیکینی عهد ویکتوریایی” با کرستهای آن زمان در آن بود که پستانها به جای آن که مثل کرستهای سنتی از پایین به بالا هل داده شوند به وسیله شانهها نگاه داشته میشدند. اگر چه این کرست در “دپارتمان پاریس” در سال ۱۸۸۹ به عنوان وسیلهای سالم شناخته شد، اما گسترش زیادی نیافت.
در سال ۱۸۹۳ ماری توکک “پستانبند” را به ثبت رساند. این لباس شامل دو کیسه مجزا برای هر پستان بود و بندهایی که از روی شانههای میگذشتند و با قلاب بسته میشدند. این اولین طراحی مشابه با کرستهای دوران مدرن بود. در سال ۱۹۱۲ برای نخستین بار کلمه “پستانبند” در فرهنگ لغت آکسفورد آورده شد.
در سال ۱۹۱۳ مری پلپ جاکوب از چهرههای معروف نیویورک که از پوشیدن کرستهای سنگین زیر لباس شب کاملاً نویش خسته شده بود، به کمک خدمتکارش، با استفاده از دستمال و روبان و سیم، کرستی اختراع کرد که پشت نداشت و با کمال تعجب، همان شب چندین سفارش دریافت کرد.
مری پلپ جاکوب پس از توجه فوقالعاده دوستانش این کرست را به ثبت رساند. این نوع پستانبند بسیار سبک بود و سینهها وضعیت طبیعی خود را حفظ میکردند. اما این کرست هم سینهها را صاف نشان میداد. جاکوب پس از مدتی از کار در شرکت “پستانبندهای بدون پشت” خسته شد و آن را به کمپانی کرست وارنر برادرز به مبلغ ۱۵۰۰ دلار فروخت. مپانی وارنر در سی سال بعد بیش از ۱۵ میلیون دلار سود از این کرستها درآورد.
جنگ جهانی اول زنان را واداشت به بازار کار بروند. بسیاری از آنان به کار در کارخانهها پرداختند و استفاده از کرست دشوار بود. “هیئت صنایع جنگی آمریکا” در سال ۱۹۱۷ از زنان خواست تا از خریدن کرست خودداری کنند تا مصرف فلز کاهش یابد. به گفته منابع تا ۲۸۰۰۰ تن آهن از این طریق جمع شد، یعنی مقداری “کافی برای ساختن دو ناو جنگی“.
در دهه ۱۹۲۰ کرست دوباره رواج یافت و طی دهه ۱۹۲۰ استفاده از آن آغاز شد. این عصر “فلاترها” (زنان جوانی که دامن کوتاه میپوشیدند، موهایشان را کوتاه میکردند، موزیک جاز گوش میکردند، سیگار میکشیدند و مشروب سنگین مینوشیدند و آرایش غلیظ میکردند و رابطه جنسی غیر جدی برقرار میکردند) بود و قیافه پسرانه بدون پستان مد بود. وارنر یک پستانبند سفت صاف عرضه کرد که به جای نگاه داشتن پستانها، آنها را صاف جلوه میداد.
در اواخر دهه ۱۹۲۰ شرکتهای کرست دوزی شروع به دوخت کرستهایی کردند که به هم وصل بودنند و دارای کاسههایی در ابعاد مختلف بودند. در دهه ۱۹۳۰ بود که این شکل پذیرفته شد و کرستها از “پستانصافکنها” به “پستانبندها” تغییر شکل دادند.
در دهه ۱۹۳۰ مد بعدی کرستهای نوکدار سفتی بودند که شکل پستانها را حفظ میکردند. به دنبال آن کرستهایی آمد که دارای بالشتکهایی بودند تا پستانها پرتر به نظر آیند. زیر این پستانبندها، فنر بود تا سینهها را بالا نگاه دارند. در سال ۱۹۳۵ وارنر سیستم سایزبندی کاسه کرست (از آ تا د) را به وجود آورد که هنوز هم در سراسر دنیا توسط کرستسازان رعایت میشود.
در فاصله سالهای ۱۹۴۵ – ۱۹۴۱ مواد مورد استفاده برای کرست (پنبه، لاستیک، ابریشم و فولاد) کمیاب شد و کرستسازان به پارچههای مصنوعی روی آوردند. اولین بیکینی در سال ۱۹۴۶ در پاریس عرضه شد.
دهه ۱۹۶۰ ، دهه رشد جنبش رهایی زنان بود که کرست را نماد همرنگی با جماعت و بندگی میدانست و تظاهرات کرستسوزان به راه میانداخت. جنبش هیپیها و عشق آزاد کرست را کنار گذاشت. پس از دهه ۱۹۶۰ نیاز به کرست دوباره پدیدار گشت.
با پیشرفت در تولید و تکنولوژی از دهه ۱۹۶۰ به بعد مواد مورد استفاده برای ساخت کرستها سبک، مقاوم و الاستیک شد. اکنون زنان برای هر فعالیت و هر محیط و در هر سنی و مرحلهای از زندگی از کرست خاصی استفاده می کنند، یا اصولاً استفاده نمی نکنند. میبینید که کرست راه درازی را پیموده است تا به شکل کنونی خود درآمده است.
فرستاده شده در تاريخچه | بدون نظر